bazı topraklara özel bir ruh üflenmiştir diye düşünür insan bazen. oralardan çıkan her ses içi acıtır, oralardan çıkan her ses binlerce yıldır çekilen acıları, sevinçleri, sıkıntıları zaman olur bir notaya sığdırır. ve bu özel toprakların seçilmiş çocukları vardır. davud peygamber misali oraları bizlere o büyülü sesleriyle anlatsınlar diye gönderilmiş özel çocuklar. mısır için ümmü gülsüm, lübnan için fairuz, orta anadolu için neşet ertaş, ege için kazantzidis kimse endülüs için camaron de isla odur işte. şarkısını öyle bir söyler ki endülüs tarihine cebelitarığın ötesinden başlarsınız, tarifaya iner içerilere doğru ilerlersiniz. kurtuba, gırnata, sevilla... çingeneler, yahudiler, ispanyollar , araplar, berberiler... akdeniz'in o boğucu nemi, gölgesini bütün cömertliğiyle size açan zeytin ağaçları, şırıl şırıl akan sular... din uğruna, ganimet uğruna yapılan savaşlar sonrasında gelen büyük göçler, büyük kırımlar... koskoca medeniyet ve miras bıraktığı bütün ağıtlar. endülüsün seçilmiş çoçuğu camaron de isla işte bu mirasın bırakıldığı ses, büyük anlatıcı. tam anlamıyla endülüs'ün çocuğu endülüs'ün sesi ...
