Kelimelere kaçarım ben. Canım mı sıkıldı, kalbim mi kırıldı, moralim mi bozuldu, birine mi kızdım. Hoop hemen kelimelere kaçarım. Ekseriyetle mutsuzken. Hatta sırf bu yüzden mutluyken bile mutsuz olmak istediğim olur. Hani çocuklar battaniyenin altına kaçıp kendince yeni bir dünya yaratır ya orada. İşte benim altına sığındığım o battaniyedir kelimeler. Kendime ait dünyam. Onlarla söverim insanlara. Allah'ına kitabına sövsem daha hafif kalırcasına söverim hem de ama benden başka kimsenin anlamayacağı şekilde. Sövgülerimi kelimelerin arkasına saklarım, sadece bana fısıldarlar, başkaları anlamazlar. Sevgilerimi de öyle. Ne aşklar anlatır kelimelerim Leyla ile Mecnun, Şirin ile Ferhat , Kerem ile Aslı yanında halt eder. Ama gizlenir aşklar kelimelerin arkasına sadece bana göz kırparlar. Kelimelerle ağlarım kimse göz yaşımı görmez, kelimelerle gülerim kimse kahkahalarımı duymaz, kelimelerle ölürüm kimse öldüğümü anlamaz. Masallarda yaşamayı yeğlerim çoğu zaman süslü kelimelerle bezenmiş. Ama yaşatmazlar.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder